بر شانه های برهنه ی روحم سنگینی میکند.

نه

این نه رویاست

نه کابوس

و نه روایتی از یک داستان افسانه ای

که اساطیرش را

در امتداد بی انتهای زمان گم کرده باشد !!

بلکه تنها

هجوم بی پروای حقیقتی محض است                                                                          

به حیاط خلوت متروک باورهایم...

مگر باورت نیست

واژه های معلق تنهایی من تب دارند

و شعر ناب هذیان خویش را

نه ماه نه

که هزاران سال است آبستن اند...                                                                                                                   

اندیشه ی سیال چشمان توست

که تکه ای از جاودانگی را

بر صفحه ی خاکستری زمان

بایگانی می کند

و شاید

خود کاری است

در پس انحنای انگشتانت

که بر گورستان واژه ها

آیه ی رستاخیز می خواند

و برای هزار و چندمین بار

اولین سطر آفرینش را

به تکرار می پیوندد.

بگو

به خاطر پلک های خیس باران

لحظه ای درنگ کن و بگو

بگو که تو از قبیله ی کدامین خدایانی

که این چنین عجیب

در پس عشقبازی چشمانت

با نگاه من

قلبم شاعر می شود

و تو را

واژه

واژه

بر لبان ابدیت بوسه می کند .

بگو که تو از دیار کدامین آسمانی

که صدای سلیس نفس هایت

حنجره ی سنگی سکوت را

می خراشد

و آن را به زمزمه ی زیباترین ترانه ی عشق

دچار می کند .

بگو که تو کدامین آتشفشانی

که در من چیزی شبیه عشق را

فوران می کنی

و هرگز به خاموشی نمی گرایی

و پروانه وار مرا

به فصل دگردیسی رویاهایم می پیوندی

آی ای غریبه ی محجوب

لحظه ای درنگ کن

و بگو...

به سان کودکی باورهایم.

اما آنگاه که عشق

خراب آباد دلم را

به ترنم عاشقانه ی باران پیوست

و نگاهم را دچار

هزار رنگی برگریزان چشمانت کرد

من نیز چونان برگی سرکش

در آغوش طوفان رها گشتم

و قلبم را

در پس غزلواره ی نازک احساست

جا گذاشتم.

تا شاید فردا،

نه همین حالا

یکی شویم

و با تمام بغض هامان

در وجود هم تکثیر...

(فرناز- ۱۸ آبان)

از این زندگی محبوس

در هیاهوی سکوت؟

جز ذره ای عشق

که یخ بسته جان قلبش را

مذاب کند

و چنان روحش را با درد عجین سازد

که بروید از او

من دیگری

و اوج گیرد

 سوی استغنای عشقی

که نیاز را به تمنا نشسته

و رستاخیز پاییز را

هزار بار باور کرده...

(فرناز- آبان ۸۶ )

آرزوهایم

خود را آرزو می کنند.

چرا که نه ستاره ای را

خیال پرواز است

و نه زمین را

مجال هم آغوشی!

(فرناز)

به اندازه ی درد

از تمام خودم پر می شوم

به اندازه ی عشق

از پیکره ی روحم لبریز

و به اندازه ی تو

عاشق !

اگر مرا

به رستاخیز چشمانت

مهمان کنی ...

(فرناز - شهریور ۸۶ )

و منت نهادی که تو را عقل دادم

و خلیفگی جهانم را

به وجود تو ارزانی بخشیدم

اما آنگاه که قداست من

با شهوت تاریکی دنیایت

در هم آمیخت

و معصومیت باورهایم

در پس سفسطه های جهانت

حتک حرمت شد

و فلسفه ی زندگی

چیزی جز درد

                 درد 

                      و درد  

                              معنا نیافت

تو کدامین نطفه ی دیگر را

به هیاهوی دستان شیاطینت پیوستی

و کدامین عقل را

به ستیز راندشدگانت گماشتی ؟

به چه سان

 روح سال خورده ام را

به کالبدی متروک

      و زندانی استخوانی

         تبعید کردی

تا اینگونه

این عصیان و ناباوری

شعله بگیرد

و تمام من و تو را

با ولع سر بکشد !

تا شاید

 سنگینی نگاهت

              بر شانه هایم

دیگر قامت استوار روحم را

                         به لرزه نیفکند  .    

    (فرناز)

سایه شیطان

بر بلندای روح طاغیم سنگینی می کند.

چنگ می اندازد

مشتی واژه ، باور ، درد

نه مشتی شعار

از اندام مغرورش می درد.

خوشحال از تکامل مجموعه ی دزدانه اش

تکه های روحم را

در کنار تکه های سردرگم دیگر

حک می کند

سیری نمی یابد

بار دیگر در قعر ایمانم حلول می کند

خانه های خالی و سرد

از ابعاد بودنش پر می شوند

و چه ردپای سیاهی

که در سفیدی چشم هایم متجلی می شود.

آسمان یا زمین

چه فرقی دارد

وقتی او خوب میداند

انسان،

همیشه باری از خلا به دوش می کشد

و در پس تمام عقده هایش

برای او جای خالی می گذارد!

آنگاه

به تماشای هبوط خویش

از ورای والایی اش

به قعر زوالی محض

می نشیند...

(فرناز)